Net niet voor onze Wolves tegen Falco Gent. Twee seconden voor het eindsignaal viel de ultieme driepunter niet, en de bijhorende fout werd eveneens niet gefloten. Zure nederlaag dus voor Greg en co, die voor het eerst sinds lang de volle 40 minuten in de running waren voor die felbegeerde zege.
De openingsminuten waren voor onze Wolves, die via een bom van De Pooter en een feilloze 4 op 4 van op de vrijworplijn tot 9-5 uitliepen. Vervolgens kwamen de Gentenaars aan de deur kloppen en was het Falco dat optimaal profiteerde van veel afval in het Kontichse spel. Vooral op aanvallend vlak verliep het stroef en stapelden de turnovers zich op. De bezoekers bedankten en liepen op kousenvoeten uit tot 9-16. In de slotminuten van Q1 staken de Wolves een tandje bij en foceerden ze via een nieuwe 5 op 5 aan vrijworpen de aansluiting (14-16). Toch zouden we het openingsquarter alsnog eindigen met 5 punten achterstand (16-21).
Het begin van Q2 was helemaal voor Falco. Na een vroege 0-5 was de 10-puntenkloof een feit (16-26), waarna de bezoekers op dit elan doorgingen door tot 22-36. De Wolves reageerden echter gepast en knokten zich via Desiron (15 punten in de eerste helft), De Pooter en Vermoesen opnieuw in de wedstrijd. We gingen rusten met een 35-40-tussenstand. Tot zover het goede nieuws, want toen al was duidelijk dat een geblesseerde Loubry niet meer in actie zou komen in het tweede luik. Nog meer kopzorgen dus voor het team van headcoach Pegg, bovenop de onbeschikbaarheid van Kuijt en Ofili die ook niet volledig fit was.
Na de pauze bleven beide teams twee minuten lang scoreloos. Een nieuwe 0-6 van Falco deed de achterstand andermaal oplopen tot 10 punten (35-45). Ook in het verdere verloop van Q3 werd er maar weinig gescoord, maar met een bom zette Hemeleers de Wolves Arena in vuur en vlam. Met 42-45 en 3:10 op de klok hadden we opnieuw een wedstrijd. Aan de overzijde antwoordde Vermoesen met een 3 op 3 van op de vrijworplijn, waarna we het slotquarter aanvingen met een 44-48-tussenstand.
De beslissing zou finaal in Q4 vallen en we stevenden af op een nagelbijter van een wedstrijd. Voor de derde maal liep Falco tot 10 punten uit (48-58), coach Pegg greep naar een time-out. Via een bom van Vermoesen en een alweer feilloze Desiron van op de vrijworplijn kwamen we terug tot op 4 punten (56-60). Vervolgens kreeg onze captain een technische aan de broek gesmeerd, na de nodige trashtalk van die andere Vermoesen. Voor dat puike acteerwerk was een dubbele technische meer aangewezen geweest, maar helaas zoals wel vaker in de wedstrijd vielen de beslissingen niet in ons voordeel.
Toch gaven onze Wolves zich niet gewonnen en een nieuwe bom van Hemeleers zette de zaal nogmaals in vuur en vlam (59-64). Beide teams vonden dan beurtelings de weg naar de ring. Hemeleers met een 2 op 2 en Vermoesen met een lay-up zorgden voor de 67-69. Met nog twee seconden op de klok viel de alles-of-niets-driepunter niet. Of de fout op Vermoesen die niet werd gefloten, 't is maar hoe je het bekijkt. Weg drie vrijworpen, weg zege, weg de kans op overtime. Het mag duidelijk zijn dat we nog steeds in de hoek zitten waar de klappen vallen. De dubbeltjes mogen eindelijk ook eens onze richting beginnen te vallen...
Volgende week staat er geen wedstrijd op het programma. Veertien dagen tijd dus om het hoofd wat leeg te maken en kleine blessures te laten genezen en ons klaar te stomen voor een cruciaal drieluik in februari. Te beginnen met een nieuwe thuismatch op Valentijn tegen Woluwé. Kom het feest der geliefden maar massaal vieren in de Wolves Arena. We hebben jullie luidruchtige steun absoluut nodig...
